De afgelopen weken ben ik begonnen aan het dak van ons huis. Een immense klus, en hoewel de hoogte wat spannend is, is het werk zelf best rechttoe rechtaan: dakpannen eraf, anti-houtworm behandeling, spijkers trekken, folie monteren, glasvezeldeken leggen, nieuwe latten erop en dan de dakpannen weer netjes terugleggen. 266 m2 in totaal, en ik ben nu halverwege.
Daar zit ik dan weer, midden in wat ik mijn daksessies noem. Het is niet het meest complexe werk, dus het is vooral meters maken en het verstand op nul zetten. Of eigenlijk: de kop d'r veur en goan.
Terwijl ik werk, blijft het liedje van Acda en de Munnik, “Ik zit hier op het dak, de 1e Helmerstraat beneden” als een oorwurm in mijn hoofd. Een liedje met een melancholische ondertoon over herinneringen en reflectie. Het dak is namelijk een perfecte plek om terug te blikken, te reflecteren en een blik te werpen op de toekomst.
Mijn gedachten gaan terug naar de afgelopen jaren: mijn werk, mijn studie, en natuurlijk het avontuur van ons huis en de sabbatical die ik nam om te klussen en even afstand te nemen. Even me-time. Het was nodig, want het waren drukke tijden, en ik was er wel even klaar mee.
Niet alles loopt zoals je het plant. Dat geldt voor mij ook. Als MBO'er binnen de politieorganisatie had ik de ambitie om door te groeien, maar zonder dat felbegeerde HBO-papiertje bleef ik tegen muren aanlopen.
Drie jaar geleden besloot ik daarom weer de schoolbanken in te duiken. Dit naast een fulltime baan, een deeltijdstudie en mijn gezin. Druk, maar het komt goed. Kop d’r veur en goan.
In mijn werk heb ik 13 jaar lang met passie gewerkt binnen de opsporing van seksuele misdrijven, zowel uitvoerend als in leidinggevende functies. De keuze voor mijn studie kwam voort uit mijn wens om leren en ontwikkelen binnen de opsporingsteams te integreren, juist nu de uitdagingen binnen de teams zoals digitalisering en nieuwe wetgeving groter worden.
Toen er dit voorjaar eindelijk formatie vrijkwam voor leren en ontwikkelen binnen mijn thema, solliciteerde ik vol enthousiasme. Na drie jaar studeren en jaren ervaring binnen het thema, dacht ik: kat in het bakkie. Maar helaas. Collega's zagen me na een sollicitatiegesprek van een uur toch niet in deze rol. Dat deed wel even pijn, want mijn ambitie, ervaring en studie waren gericht op dit moment.
Maar hé, net als met het dak: je klimt weer omhoog, zet de kop d'r veur en gaat door. Dit dak, net als mijn pad binnen de organisatie, is een lange weg, maar ik kom er wel.
En jij? Wanneer liep jij voor het laatst tegen een onverwachte muur aan en hoe heb je jezelf weer omhoog getrokken?