De afgelopen weken ben ik begonnen aan het dak van ons huis. Een immense klus, en hoewel de hoogte wat spannend is, is het werk zelf best rechttoe rechtaan: dakpannen eraf, anti-houtworm behandeling, spijkers trekken, folie monteren, glasvezeldeken leggen, nieuwe latten erop en dan de dakpannen weer netjes terugleggen. 266 m2 in totaal, en ik ben nu halverwege.
Daar zit ik dan weer, midden in wat ik mijn daksessies noem. Het is niet het meest complexe werk, dus het is vooral meters maken en het verstand op nul zetten. Of eigenlijk: de kop d'r veur en goan.
Terwijl ik werk, blijft het liedje van Acda en de Munnik, “Ik zit hier op het dak, de 1e Helmerstraat beneden” als een oorwurm in mijn hoofd. Een liedje met een melancholische ondertoon over herinneringen en reflectie. Het dak is namelijk een perfecte plek om terug te blikken, te reflecteren en een blik te werpen op de toekomst.
Mijn gedachten gaan terug naar de afgelopen jaren. Naar mijn werk, naar het avontuur van ons huis, en naar de keuze om met Vields mijn eigen weg te gaan. Drukke tijden, met veel ballen in de lucht. Op de grond kom je er nauwelijks aan toe om daarbij stil te staan. Daar is altijd wel weer de volgende klus. Hier boven, pan voor pan, komt het vanzelf.
Niet alles liep zoals ik het had gepland. Ook ik ben tegen muren aangelopen. Een rol die ik graag wilde, maar niet kreeg. Een plan dat er op papier goed uitzag, maar in de praktijk anders uitpakte. Op het moment zelf deed dat pijn. Maar vanaf het dak, met wat afstand, zie ik ook wat het me heeft gebracht. Sommige muren hebben me de richting gewezen die ik nu loop.
Dat is wat terugkijken doet. Niet blijven hangen in wat er gebeurd is, maar begrijpen waarom het zo liep. Pas dan kun je bewust kiezen hoe je verder wilt.
Dat moment van stilstaan en terugkijken mis ik vaak in organisaties. Het ene project volgt op het andere, de ene verandering op de volgende. Er wordt veel gedaan, maar zelden samen teruggekeken: wat hebben we eigenlijk al geprobeerd, wat leverde het op, en waarom werkte het wel of niet? Terwijl juist daar het leren zit.
Daarom begint elk traject bij Vields met precies die vraag. In de Vields Diagnose kijken we eerst terug, voordat we iets nieuws kiezen. En met Leren in het werk bouwen we die momenten van reflectie in het dagelijkse werk in, zodat teams niet eerst op het dak hoeven te klimmen om overzicht te krijgen.
Daarna is het weer gewoon: kop d'r veur en goan. Volgens plan.
En jij? Wanneer heb jij voor het laatst echt stilgestaan en teruggekeken? En wat zag je toen, dat je in de drukte had gemist?